Waar komt asfalt vandaan?

maandag 26 april 2010

Tegenwoordig komt het asfalt vooral uit olieraffinaderijen, maar vroeger schepten mensen het asfalt zo uit de natuurlijke asfaltmeren. Op sommige plekken gebeurt dat overigens nog steeds. Naast Trinidad en Tobago beschikken ook Venezuela en Californië (zelfs tot in hartje Los Angeles) over natuurlijke asfaltbronnen. Verder is asfalt bijvoorbeeld te vinden in Cuba, Peru en het Midden-Oosten.

In vroegere tijden noemden de Grieken de Dode Zee Lacus Asphaltites vanwege de asfaltvlekken op het wateroppervlak en op de oevers. Nog steeds komen mensen met huidziekten uit de hele wereld om er te kuren met mineralen en asfalt. De Babyloniërs maakten er hun schepen en waterreservoirs mee waterdicht. Asfalt is daarom niet zozeer een uitvinding van onze moderne tijd, maar eerder een eeuwenoude ontdekking.

Nederland importeerde ooit asfalt uit het natuurlijke asfaltmeer van Trinidad: Pitch Lake, maar daar kwam een einde aan toen hier de milieueisen werden aangescherpt. Dit natuurlijke asfalt bevat naast het plakkerige bitumen namelijk ook teer; een eveneens kleverig bindmiddel dat ontstaat door verhitting (niet verbranding) van hout en steenkool. Dit maakt het goedje kankerverwekkend, zoals teer in sigarettenrook. Rijkswaterstaat gebruikt al sinds 1980 geen teer meer voor nieuwe wegen. Vanaf 1991 geldt er een totaalverbod.

Het bitumen op de Nederlandse wegen komt tegenwoordig uit raffinaderijen in Antwerpen, het Duitse Brunsbüttel en het Franse Le Havre. In Rotterdam wordt op dit moment geen bitumen geproduceerd omdat het economisch rendabeler is om met de hightech installaties aardolie te distilleren tot de allerlaatste druppel brandstof.

In principe kan elke olieverwerker bitumen maken, al is er wel onderling onderscheid in de hardheid van het materiaal. De andere ingrediënten voor asfaltbeton halen de producenten uit de zand- en steengroeven.

Bron: © FAQT

Naar het archief